احساس میکرد خیلی قویه .
اینو بارها و بارها پیش خودش تکرار میکرد .
وقتی به دورو بریهاش نگاه میکرد ته دلش به اونهمه حسرت و نگرانی و دلهره هاشون میخندید . 
بابا مگه اونها چی هستند که اینقدر بی تابتون میکنه ؟ پاشین ادا در نیارین !
یه روزی خیلی تنها شده بود .
احساس تنهایی میکرد . خیلی تنها . تنهای تنها .
احساس میکرد که هیچکس نیست که اونو بفهمه .
حس میکرد هیچ کسی نگرانش نیست .
حس میکرد به درد هیچ کاری نمیخوره .
حس میکرد دنیا براش مفهومی نداره .
یهو یه دستی دستاشو توی دستاش گرفت .
یکی اومده بود . خیلی غریبه .
از اون غریبه هایی که همیشه حس میکنی سالهاست میشناسیش .
آروم آروم روزها و شب ها شو با اون گذروند .
با حرفاش جون میگرفت .
با نگاهش تمام وجودش گرم میشد .
دستاشو که توی دستش میگرفت احساس میکرد محکمترین ریسمانها دستشه و هیچ کس نمی تونه اونو پاره کنه .
روزها یکی یکی گذشتند . یه وقتی به خودش اومد دید که چقدر عوض شده . اصلا دنیا اینگار عوض شده .
چقدر دنیا زیبا بوده ولی اون اینها رو نمیدیده .
یکروزی به خودش اومد دیدی که وای اونهم عاشق شده . 
حالا ته دلش میفهمید که اضطراب و نگرانی یعنی چی
حالا میفهمید که لبخند به لب داشتن و اشک توی چشم جمع شدن یعنی چی .
حالا میفهمید که سوختن و ساختن یعنی چی .
حالا می فهمید که زندگی یعنی چی .
و حالا خوب میفهمید هراس جدایی با آدم چه میکنه .
حالا خوب میفهمید بزرگترین دلتنگی یعنی چی .
( بزرگترین دلتنگی اینه که بدونی کسی که با تمام وجود دوسش داری هیچ وقت مال تو نمیشه)
راست میگفتند . خودش هم نمیدونست چرا همیشه به این حرف می خندید .
حالا همه چیزو خوب خوب میفهمه . ولی دیگه دیر شده .
حالا باید جدا باشه .
باید دور باشه .
نمیدونست چیکار باید بکنه .
گوشه نشینی ؛ انزوا ؛ سکوت ؛ اشک ؛ ....
نه . ! 
با اینها نمیشه دردی دوا کرد .
یهو یاد یه چیز افتاد .
یه چیز خوب و همیشگی که محبوبش بهش یاد داده بود .
یه چیز که حتی از ریسمان عشق به محبوبش محکمتر بود .
اوه !
مگه همچین چیزی هم هست ؟
آره ! برای اون بود .
اشکاشو پاک کرد . بلند شد . وضو گرفت . سجاده رو پهن کرد . همون سجاده ای که همیشه خیلی راحت مینشست روش و با مطلوب جاویدش دعا میکرد .
همون سجاده ای که شبها به یاد محبوبش پهن میشد و نماز شب و بعد کلی دعا و رازو نیاز و اشک هایی از روی محبت و درماندگی خیسش میکرد .
قرآن و باز کرد .
دلش میخواست کسی باهاش حرف بزنه . اما هیچکسی نبود .
قرآن و به لبهاش نزدیک کرد و با تمام احساس بوسیدش .
از اون کمک خواست . از اونی که توی این مدت بارها و بارها هواشو داشته . از اونی که دستای اون محبوبو اون به دستاش نزدیک کرد . خودش داد خودش هم نگهش میداره .
خودش داد خودش هم میتونه پسش بگیره . کسی هم کاری نمیتونه بکنه .
یک نفس عمیق کشید . قرآن و باز کرد . خدا بود که مثل همیشه بهش حال داده بود .
خدا بهش گفت : توکل کن .
همون چیزی که محبوبش همیشه یادش داده بود و ازش میخواست .
اشک توی چشماش جمع شده بود .
قلبش آروم گرفت .
تصمیم گرفت همیشه از اون خدا کمک بخواد .
همیشه .
تصمیم گرفت امروز که نگذشته غصه فردارو نخوره . سخت بود . ولی باید اینکارو میکرد .
باید خودشو برای همه چیز آماده میکرد .
برای یک جدایی سخت .
برای یک دلتنگی همیشگی .
اما خدا ازش خواست که صبر کنه .
خدا ازش خواست که توکل کنه و همه چیزو بسپره به اون . راست میگفت . آدم وقتی خدارو وکیل خودش بگیره دیگه چرا باید از چیزی بترسه .
اگه به خدا توکل کنه چرا باید باز ته دلش نگران باشه .
مگه به وکالت خدا اعتماد نداره ؟
مگه چاره ای هم جز پذیرفتن این حقیقت داره؟
یک نفس عمیق کشید .
عمیق عمیق .
چقدر تازه شده .
اصلا چرا فکر جدایی کنه ؟
چرا تا هست خوش نباشه ؟
چرا اینهمه خاطرات خوب و خوشو ول کنه و غصه بخوره .
چرا لحظه هارو خراب کنه بخاطر چیزی که هنوز اتفاق نیافتاده ؟
باید لحظه هارو غنیمت بشمیریم .
باید تا هستیم ؛ تا با هم هستیم قدر بدونیم و لذت ببیریم .
باید تا با هم هستیم ؛ تا اونجا که میتونیم خاطرات خوش ذخیره کنیم تا در فردای تنهاییهامون ازشون استفاده کنیم و باز لبخند بیاد روی لبامون .
باید حقایق رو پذیرفت .
باید قبول کرد .
اما به خودمون باید نگیم .
بگیم من قدرت دارم که بپذیرم .
بگیم من میتونم درک کنم .
بگیم محکم تر از این حرفاییم .
بگیم اگه خدا یه چیزو به ما نمیده حتما سهم بهتری برامون در نظر داره .
بعد با چشمای باز دنبال سهم خودمون بگردیم و وقتی که طرفمون اومد بهش لگد نزنیم و باورش کنیم .
کسی اینو تجربه کرده ؟
اینکه خدا سهم بهتری رو براش درنظر گرفته ؟
دیگه غصه نمیخورد .
دیگه آروم شده بود .
خیلی آروم .
دیگه فقط دعا میکرد .
دیگه فقط دعا میکرد .
دیگه فقط دعا میکرد .
خدایا : براش بهترین چیزهارو آرزو میکنم .
آخیشششششششششششششششششش .
چقدر سبک شد .
چرا بالت شکسته
موقعي كه ميخواستمت ميترسيدم نگات كنم موقعي كه نگات كردم ترسيدم باهات حرف بزنم موقعي كه باهات حرف زدم ترسيدم نازت كنم موقعي كه نازت كردم ترسيدم عاشقت بشم حالا كه عاشقت شدم ميترسم از دستت بدم 
عاشق دختری که 
